Nasz bliższy krewny, którego znamy już stosunkowo dobrze, to człowiek kromanioński, który już przed 40. tysiącami lat w epoce lodowcowej polował na mamuty. Warunki klimatyczne w ówczesnej Europie zbliżone były do tych, jakie panują obecnie na dalekiej Syberii czy u Eskimosów. Miał on w zasadzie do dyspozycji niewiele roślin i właśnie wtedy nastąpił największy rozwój człowieka w sensie jego "człowieczeństwa". Miał "normalne" ludzkie rysy, prawie 180 cm wzrostu, silną budowę. Był to już w pełni ukształtowany człowiek, o pojemności czaszki podobnej do naszej i być może o podobnych upodobaniach, skoro malował - i to pięknie - na ścianach jaskiń. Ocenia się, że mięso mogło stanowić zdecydowanie ponad 50% jego pożywienia (Eaton i Konner, 1985). Kiedy znajduje się pozostałości ognisk z tego okresu i inne ślady jego koczowania, to praktycznie nie spotyka się narzędzi do obróbki pokarmów roślinnych. Są tylko tłuki do mięsa, skrobaki i krzemienne groty. Tak więc czasy powstania człowieka to czasy żywienia się mięsem.